Eggjahæna

Við Ranný, (Rannveig Matthíasdóttir), í desember 1959.

Þegar ég var 16 ára var ég fór ég til Svíþjóðar. Við vorum tvær frá Ísafirði, Ranný og ég. Ranný var eldri en ég, 19 ára, fluggáfuð og geysilega fyndin. Við hlógum svo mikið þetta ár að mér finnst ég hafa hlegið látlaust allan tímann sem ég var í Svíþjóð. Við vorum saman í herbergi og eitt kvöldið þegar við vorum að fara að sofa hlógum svo lengi að Ranný fékk krampa. Það sem okkur fannst svona geysilega fyndið var, ef ég man rétt, að önnur hvor okkar sagði að einhver hefði verið eins og eggjahæna. Enn þann dag í dag fer ég að hlægja innvortis þegar mér dettur þetta orð í hug. Eggjahæna.

Októberblóm

Enn er lítið lát á sumrinu, þó komið sé fram í október. Í dag var sól og hiti og fólk á stuttermabolum í bænum. Blómin í garðinum eru enn litskrúðug og lauf lítið farið að gulna á trjánum. Það verða viðbrigði þegar haustið og veturinn koma.

Fátt er svo með öllu o.s. frv.

Þegar stóra tréð féll braut það griðinguna á löngum kafla. Ég sá mér leik á borði og nefndi við fjármálastjórann hvort nokkur leið væri að fá girðingarsmiðinn til að setja smá hlið á girðinguna. Þetta er nokkuð sem ég hef oft nefnt, sérstaklega fyrstu árin. Það myndi stytta mér leið með Tess á morgnana, ég slyppi við að ganga niður götuna, og í stóran krók og svo upp stíginn bak við húsið. Nú brá svo við að málið fékk góðar viðtökur og hliðið er komið. Nú geng ég beint af lóðinni út á stíginn, Tess þarf ekki að vera í bandi, og þar sem enginn sér mig get ég slugsast um í gamla joggingallanum. Þvílíkur munur.

Sálin í trénu

Þessa mynd tók ég af trénu rétt eftir að þeir byrjuðu að höggva það. Andinn í trénu er vel sýnilegur.

Stóra tréð

Það var rok og rigning á miðvikudagskvöldið, og klukkan hálf tólf heyrðist mikið brak. Tvær risa greinar höfðu brotnað af stóra trénu okkar, og splundrað girðingunni. Daginn eftir fengum við "trjásérfræðing" sem sagði tréð hættulegt og það yrði að fella það. Í gær kom hann svo með menn og vélsagir, og það var sagað og hoggið, og klukkan þrjú var ekkert eftir nema stofninn. Garðurinn er eins og eftir sprengingu, því þegar þungar greinarnar duttu niður brutu þær allt sem undir var. Girðingin er nú í enn meiri rúst, og heittelskaðir runnar og plöntur sem ég hef verið að hlunna að gengum árin brotin niður í rót, eða troðin í svað af þungum viðarhöggsmannastígvélum. Ég var svo sjokkeruð og reið yfir atganginum að ég var næst taugaáfalli. Það er ekkert til í heiminum sem veldur meiri eyðileggingu heldur en menn með harða hatta og vélsagir, nema etv. menn með hjálma og vélbyssur.
Nú er heyrir þetta 300 ára gamla tré sögunni til. Mig langar mest til að halda minningarathöfn. Setja blómsveig á stubbinn og spila sorgleg lög á hljómborðið mitt.

Dísa og Ella - 2

Bátsferð á Loch Lomond, 11. sept. 2006.

Dísa og Ella

Við vorum óaðskiljanlegar fyrstu tólf æviárin. Endalausir framhalds dúkku- og dúkkulísuleikir, sandkassaleikir, búleikir. En svo gerðist það óhjákvæmilega. Við urðum stórar. Lífið tók við, og alvaran. En nú ætlum við að rifja upp öll gömlu prakkarastrikin. Dísa kemur í heimsókn á morgun og verður í nokkra daga hjá okkur. Mikið hlakka ég til!

Dúfur

William er mikill fuglavinur. Hann kaupir hnetur og sólblómahjörtu og blandað fóður, og matargestum fjölgar ár frá ári. Nú koma að minnsta kosti tólf tegundir smáfugla reglulega í mat til okkar. En ein er sú tegund sem ég er ekki hrifin af. Dúfur. Ekki skógardúfurnar eða hringdúfurnar, heldur venjulegar drulludúfur. Þær sitja í langri röð á þakskegginu og bíða, og þegar William birtist með fuglaskálina flykkjast þær að með vængjaslætti og látum, 20-30 stykki. Nú er svo komið að þær eru orðnar vandamál. Allt útskitið og ég segi stopp. Nú skal bara gefa litlu fuglunum í þar til gerða fóðurstauka, en ekkert fyrir dúfur. Fuglavinurinn William er gráti næst af vorkunn. “Aumingja dúfurnar.”
Fuss og svei!

Tess er farin að blogga

Ég setti "sitemeter" á síðuna hennar Tess, og sé að þó við fáum nokkra tugi gesta daglega staldra fáir lengi við, svo ég ákvað að vera dugleg að setja nýtt efni á vefinn. Það nýjasta er Dogblog, þar sem Tess afhjúpar sínar skoðanir á hundalífi og tilveru.

Hljóðfærið

William gaf mér hljómborð fyrir tæpum tveimur árum, sem ég glamra stundum á að gamni mínu, af lítilli snilld. Ég get spilað eftir eyranu, en bara í C-dúr. Nú ætla ég að fara að læra almennilega, og er búin að semja við ungan mann, Stuart, um að koma vikulega og kenna mér. Við byrjum á laugardaginn. Hann veit að ég er "gamalmenni" - en kannske fær hann sjokk þegar hann sér að hljóðfærið mitt er ekki Yamaha eða Casio, heldur frá Bontempi, sem er leikfangaframleiðandi.

Sólblóm

Ég sáði nokkrum sólblómafræjum í vor og nú eru þau orðin tveggja metra há og farin að springa út.

Hundadagar

Kim var hjá okkur í nokkra daga. Kim er hundur vinafólks okkar, Barböru og Toms og við höfum passað hana áður. Hún er gömul, 11 ára, og vandamálið er að það er alveg voðalega vond lykt af henni. Tess hreinlega ilmar í samanburði við Kim, en kannske erum við samdauna lyktinni af eigin hundi. Nú er Kim farin, og dagurinn hefur farið í að lofta út og þrífa.

Álfamær

Þessi stytta er í miklu uppáhaldi hjá mér, og ég planta alltaf einhverju fallegu í kringum hana.
Blómlegt.

Lavatera

Bleika plantan við húshornið heitir Lavatera, og vex mjög vel hjá okkur. Nágrannakona gaf mér afleggjara fyrsta sumarið okkar hér, og nú á ég líklega einar 20 lavaterur í garðinum, sem ég endurnýja reglulega, því þær eru ekki mjög langlífar. Þessi er við hliðina á ruslatunnunni.

Fiðrildi

Við Tess rákumst á þetta geysi skrautlega fiðrildi í morgun. Tess er brussa og kann ekki að meta smávinina fögru svo hún var næstum búin að stíga á það, en mér tókst að bjarga - og taka mynd með símanum mínum áður en það flaug burtu.

Mér er heitt!

Þegar heitast var um miðjan daginn í gær fann þessi svartþröstur sér svalan stað í garðinum, ýfði fiðrið og andaði með opnum goggi, eins og hann væri að gefa upp öndina. Það var aðeins svalara í dag, sólarlaust og smá rigning. Það eru eiginlega allir fegnir.

Sól, sól og meiri sól.

Aldrei hefði ég trúað því að ég ætti eftir að verða leið á blessuðu sólskininu. Það hefur verið sól og blíða hér allan júlí, og hluta af júní. Hitinn 25 stig eða meira í skugga um miðjan daginn. Vandamálið er að íslendingurinn í mér er vanur því að þegar sólin skín er málið að láta allt annað bíða og njóta góða veðursins. Ekki eyða tímanum í húsverk eða búðaráp eða neitt sem hægt er að gera þegar veðrið er grátt. Ég hef því eytt megninu af júlímánuði útflött í sólstól úti í garði, reyndar í skugganum, því ekki vill maður brenna sig til óbóta. Ég les, og dotta eða sit með myndavélina tilbúna á þrífæti til að taka myndir af fuglunum. Nú er samviskan farin að láta á sér kræla, þvílík leti. Vonandi fer bráðum að rigna .

Fuglabað

Við keyptum fuglabað fyrir nokkrum árum, aðallega til skrauts í garðinn. Það kom samt fljótlega í ljós að þetta var ómissandi fyrir fuglana. Vatn að drekka og til að busla í. Við höldum því ófrosnu á veturna, og fyllum það upp daglega á sumrin.

Froskur

Þessi litli froskur sat á stéttini þegar við komum heim úr síðdegisgöngunni í dag. Hann var í sólbaði, teygði úr skönkunum og lygndi augunum, og stillti sér upp fyrir myndatöku. Myndavélin var sótt, en um leið og hann sá hana stökk hann í burtu. Ég hef sannreynt að silfurlit myndavél er ekki góð til að taka dýralífsmyndir. Það eru allar villtar skepnur hræddar við hana.

Stóra tréð

Þegar við völdum húsið okkar var ég sérstaklega hrifin af geysi stóru og fallegu tré sem stendur á lóðinni. Þetta er "horse chestnut" - líklega nokkurra alda gamalt, og á vorin þegar það er í fullum skrúða er það þakið hvítum blómum. Seinna koma svo hneturnar, sem reyndar eru ekki ætar nema fyrir íkornana, sem safna þeim og fela til vetrarforða.

Nú horfir illa fyrir trénu. Það er veikt, engin blóm eða hnetur, og laufið hrynur af því. Við fengum sérfræðing til að líta á það, og hann sagði okkur að skæð víruspest herjaði á þessa trjátegund, svo nú verðum við líklega að láta saga það niður. Það verður tómlegt þegar það fer, en fátt er svo með öllu illt, því garðurinn verður sólríkari á eftir.

Svona lítur tréð út núna, hálfnakið.