Vetrargosar

Það er nístingskuldi úti, en vorið er farið að gera boð á undan sér. Allar þessar myndir eru teknar í gær og í dag á nýju græjuna.

Kusa

Skosk kýr af hálandakyni.

Nýja myndavélin

Eftir fjögurra ára dygga þjónustu er litla Sony myndavélin mín farin að þreytast. Hún tekur enn góðar myndir, en batteríin endast illa. Mér fannst því tími kominn til að fá mér nýja vél. Spurningin var hvort ég ætti að kaupa litla, létta vél sem ég gæti haft með mér í vasanum hvert sem ég færi, eða vél með góðum aðdrætti til að taka myndir af fuglum. Ég tók síðari kostinn, og keypti mér Panasonic Lumix, með 18x zoom linsu. Þetta er frábær vél, sem ég kann enn ekki að nota, og ligg yfir manualnum öllum stundum. Fuglamyndirnar tók ég við nálægt stöðuvatn, Loch Winnoch, út um bílgluggann. Það var of kalt til að norpast úti!

Pennaleti

Ef einhver hefur komið hingað til að skoða blogg það sem af er þessu ári, þá biðst ég velvirðingar á pennaletinni sem hefur hrjáð mig. Ég hef enga afsökun.

Áramótakveðja

Aðfangadagskvöld

Pappírinn er skemmtilegastur.

Jólatölva

Það fer ekki á milli mála hverslags gjafir eru kærkomnastar hjá húsfreyjunni á þessum bæ. Ilmvötn, skartgrgipir eða undirföt? Nei takk. Tæki og tól skulu það vera. Helst sem framúrstefnulegust. Jólin komu snemma, því þegar maður er orðinn gamall er engin ástæða til að vera að bíða með að skoða gjafirnar. Sérstaklega þegar maður velur þær sjálfur, og um svona skemmtilegt leikfang eins og þessa litlu, léttu og einstaklega sætu fartölvu er að ræða. Sú gamla var orðin ansi þreytt, og svo var hún geysi þung að sitja með. Ég sit nefnilega gjarnan í sólstofunni, í góða stólnum mínum, með tölvu á hnjánum.

Mikið var hann sætur!

Hver skyldi þetta nú vera? Jú, þetta er húsbóndinn á heimilinu, sem hefur eftir móður sinni að hann hafi verið einstaklega hláturmilt og ljúft barn.

Forskot á sæluna

Hér má sjá jólatré skreytt og ljósum prýdd strax uppúr fyrsta des., oftast stillt rétt innan við stofuglugga, svo þau sjáist vel af götunni. Ansi hlýtur glansinn nú að vera farinn af þeim þegar að jólunum kemur.

Sá var siður þegar ég var að alast upp að jólaskraut var sett upp á Þorláksmessu. Tréð var skreytt um kvöldið, og serían tékkuð, en ekki kveikt á því fyrir alvöru fyrr en jólin gengu í garð. Þessum sið hélt ég alla tíð meðan ég bjó heima, nema hvað ég setti aðventuljós og kannske seríu út í glugga svolítið fyrr.

Ég á enn litla gervitréð sem ég keypti fyrir aldarfjórðungi eða svo, og í fyrra var ég svo sniðug að ég skellti bara svörtum ruslapoka yfir það með seríunni og öllu skrautinu á, og stakk því inní skáp. Það verður því lítið verk að setja það upp - bara stinga í samband - sem ég áætla að gera um næsti helgi. Aðeins fyrr en venjulega.

Jólaskap

Hér á bæ fer lítið fyrir jólaönnum. Allt jólastand fer nefnilega í taugarnar á húsbóndanum. Hann er vanafastur og tilstand og tilbreyting er nokkuð sem hann kann ekki að meta. Ös í búðum, umferðarþungi, annir hjá póstburðarmönnum og kerling sem vill alltíeinu fara að fægja, þrífa allt hátt og lágt og hengja upp jólaskraut - allt þetta veldur miklum pirringi. Ég reyni þessvegna að halda jólaveseninu í skefjum, láta eins og ég sé bara að gera venjuleg laugardagsþrif, en laumast til að gera svona pínulítið extra. Ég er nefnilega mikill jólafíkill. Þegar líður á desember fer mér að finnast allt sem glitrar geysilega fallegt og ég þrái marsipan, rauðkál og rifsberjahlaup.
Kertaljós er nokkuð sem mér finnst óhugsandi að vera án, en ef ég kveiki á kerti í stofunni er mikið hóstað, og rokið til að opna glugga og lofta út. Ég kveiki því á jólaljósinu mínu í laumi, bak við lokaðar dyr hér uppí í kamesinu mínu.

Júlíus Bogason

Í gamla myndaalbúminu mínu er þessi mynd af hrúti. Þessi hrútur hét Júlíus Bogason, og var sameign pabba og Grímsa frænda. Í nokkur ár var hann faðir allra lambanna okkar.

Júlíus var mannelskur og barngóður, og ég notaði hann stundum sem reiðskjóta í káboj leik, með rauða hattinn minn á höfðinu. Ekki fór hann nú mjög hratt yfir.

Hann átti það til að vera stríðinn, og ef hann sá rass í góðu færi tók hann gott tilhlaup og stangaði. Bæði pabbi og Grímsi urðu fyrir barðinu á slíkum hrekkjum.

Júlíusi fannst brauð gott, og hann kunni að opna dyr. Hann opnaði útidyrnar með því að sparka í húninn með klaufinni, og kom svo beinustu leið inní eldhús, jarmandi dimmum hrútsrómi. Fyrst fór hann til Stínu, og svo kom hann til okkar og mamma gaf honum rúðgbrauðsbita.

Júlíus vann eitt sinn fyrstu verðlaun á hrútasýningu. Mér er minnisstætt þegar pabbi var að bursta hann og snyrta fyrir sýninguna. Smá peningaverðlaun fékk hann, sem voru notuð til rúgbrauðskaupa. Svo kom að hætta var á skyldleikaræktun í fjárhópnum, svo Júlíus var seldur inní fjörð. Hann kom samt labbandi í heimsókn, og inní eldhús til að fá brauð. Ef ég man rétt urðu endalok hans þau að hann varð fyrir slysi, fótbrotnaði, og var felldur. Þar fór góður gripur.

Multi-tasking

Það hefur alltaf verið mín sterka hlið að geta gert hundrað hluti í einu, allt í réttri röð og engu smáatriði gleymt. Þetta kom sér vel í starfi, og sömuleiðis við húsverkin. Meðan ég var uppá mitt besta þaut ég á milli herbergja þegar ég var að taka til, kippti með mér því sem átti að fara úr einum stað á annan, gerði eitt á meðan ég var á leiðinni að gera eitthvað annað, allt eftir ákveðnu kerfi, og áður en ég vissi af var allt komið á sinn stað, verki lokið. Nú er öldin því miður önnur. Ég æði enn um húsið, gríp með mér eitthvað sem á að fara á sinn stað, en gleymi oft hvað það var sem ég var að fara að gera. Ég er kannske að ryksuga uppi, innbyggða klukkan segir mér að þvottavélin sé líklega búin, svo ég hlussast niður, gríp með mér handklæðin á baðinu, sem geta farið í næstu vél. Þegar ég kem niður man ég að ég þarf að kippa kvöldmatnum úr frystinum, set handklæðin frá mér til að gera það, og gleymi þvottavélinni. Svo fer ég upp aftur til að klára að ryksuga, og man þá að ég gleymdi að losa þvottavélina - og var búin að týna handklæðunum. Ja hérna, elli kerling farin segja til sín.

Flensusprauta

Við hjónin fórum í flensusprautu í vikunni. Það kom bréf frá heilbrigðisyfirvöldum þess efnis að vegna aldurs ættum við nú kost á þessari þjónustu. Að auki var okkur boðin lungnabólgusprauta, sem William þáði, en ég varð að afþakka, því það verður að sprauta þeim sinni í hvorn handlegg, og ég má ekki láta sprauta neinu í annan handlegginn vegna hættu á bjúg. Nú vonum við bara að ef flensa kemur í vetur, þá verði það rétta flensan, en ekki einhver önnur, eins og t.d fuglaflensa.

Hvernig á að þvo bíl

Hér á bæ er fólk ósammála um hvernig eigi að þvo bíl. Þetta er kúltúrtengt, því ég tel að þvo skuli bíl á íslenskan máta: 1. Smúla bílinn vel til að hreinsa salt og ryk. 2. Þvo bílinn með svampi uppúr heitu sápuvatni. 3. Skola vel og lengi með rennandi vatni. 4. Þurrka. Húsbóndinn á heimilnu þvær bíl á skosku. Hann setur smá slatta af vatni í fötu, og fer svo yfir bílinn með litlum bursta. Hann framkvæmir verkið svo snyrtilega að ekki einn dropi slettist á hann. Þetta tel ég náttúrulega ekki almennilegan bílaþvott. Ég vil slöngu, rennandi vatn og gusugang. Vaðstígvél og gúmmíhanska. En slíkt bara tíðkast ekki hér. Bílar eru þvegnir uppúr fötu. Ég hef séð gluggaþvottamann koma og þvo alla glugga í öllum húsunum við götuna (nema okkar auðvitað, við kaupum ekki slíka þjónustu) uppúr einni vatnsfötu. Skotar spara nefnilega vatn, þó nóg sé af því.

Flugeldar

Árið 1605 reyndi Guy nokkur Fawkes ásamt félögum að sprengja upp þinghúsið í London. Bretar halda uppá þetta með brennum og flugeldum, þó uppákoman komist ekki í hálfkvist við áramótin heima. Ekki einusinni í hálfkvist á við þrettándann. En flugeldar eru óvinsælir meðal dýravina, því flest húsdýr - og auðvitað villt dýr líka, eru dauðhrædd við sprengingarnar. Hundur vinkonu minnar er svo hræddur að hann nötrar og skelfur, felur sig undir stiganum og neitar að fara út að pissa. Hún eyddi stórfé í hálsband sem á að gefa frá sér róandi lykt, og hún keypti líka ilmgjafa sem lyktar eins og mjólkandi tík. Ekkert dugar. Hjá dýralækninum er mikil sala á allskonar róandi lyfjum. Tess er, sem betur fer, ekki hrædd við flugelda. Hún er af veiðihundakyni, og ekki ólíklegt að ræktandinn sem við keyptum hana af hafi verið byrjaður að venja hvolpana við sprenginar. Hann þjálfaði veiðihunda, hafði valið tvo bræður Tess til þjálfunar.
Hér hefur verið nokkuð um sprengingar í kvöld, margir halda uppá "bonfire night" eins og það kallast hér, laugardaginn fyrir Guy Fawkes. En nú er allt hljótt, og best að fara að halla sér.

Laugardagsverk

Allt í laufi. Hér þarf alldeilis að taka til hendinni.

Vá! Búið að raka!

Laufin falla

Vorið er best, allt nýtt og fallega grænt. Sumarið er alltof stutt. Haustið minnir á fallvaltleika lífsins. Veturinn er óþolandi.

Áin Clyde

Clyde er eiginlega frekar fjörður en á, og skipgeng næstum upp til Glasgow. Árbakkarnir eru yfirleitt ekki mjög aðlaðandi, allskonar drasl og rústir af skipasmiðjum, en sumsstaðar eru skemmtilegar gönguleiðir.

Haust

Tíminn flýgur, alltíeinu er komið haust. Stundum þarf ég að hugsa mig um til að muna hvaða árstíð er, hvaða mánuður, hvaða dagur. Þetta þeytist einhvernveginn framhjá, hraðar og hraðar.