Stóra tréð

Það var rok og rigning á miðvikudagskvöldið, og klukkan hálf tólf heyrðist mikið brak. Tvær risa greinar höfðu brotnað af stóra trénu okkar, og splundrað girðingunni. Daginn eftir fengum við "trjásérfræðing" sem sagði tréð hættulegt og það yrði að fella það. Í gær kom hann svo með menn og vélsagir, og það var sagað og hoggið, og klukkan þrjú var ekkert eftir nema stofninn. Garðurinn er eins og eftir sprengingu, því þegar þungar greinarnar duttu niður brutu þær allt sem undir var. Girðingin er nú í enn meiri rúst, og heittelskaðir runnar og plöntur sem ég hef verið að hlunna að gengum árin brotin niður í rót, eða troðin í svað af þungum viðarhöggsmannastígvélum. Ég var svo sjokkeruð og reið yfir atganginum að ég var næst taugaáfalli. Það er ekkert til í heiminum sem veldur meiri eyðileggingu heldur en menn með harða hatta og vélsagir, nema etv. menn með hjálma og vélbyssur.
Nú er heyrir þetta 300 ára gamla tré sögunni til. Mig langar mest til að halda minningarathöfn. Setja blómsveig á stubbinn og spila sorgleg lög á hljómborðið mitt.