Besti dagur vorsins

Það var sól og blíða í dag og við eyddum deginum í garðvinnu. Nú er allt að koma til, vorið er loksins komið.

Alaskalúpína

Við söfnuðum nokkrum Alaskalúpínufræjum þegar við vorum heima á Íslandi í fyrra. Við vitum að það er engri þjóð greiði gerður með því að flytja inn útlenskar plöntur, sem kannske sá sér út um allt og útrýma náttúrulegum gróðri. Kannske varðar það við lög. En okkur finnst Alaskalúpína afskaplega falleg jurt og hún kann vel við sig í Skotlandi. Þessi, ásamt einum tíu öðrum, kom upp af fræjunum sem við sáðum. Þær eru nú óðum að lifna við eftir veturinn. Við vonum að þær dafni og breiði úr sér og að þær þeki Skotland bláum blómum.

Loff malakoff og Ella gamla lifir enn ...

Árleg læknisskoðun og myndataka fóru fram 3. apríl sl., og síðan hef ég verið á nálum að bíða eftir niðurstöðum vegna röntgenmyndanna. Þessa löngu bið kenndi starfsfólk spítalans tölvum (alltaf gott að geta kennt þeim um), en ég held að ég hafi hreinlega týnst í kerfinu. Í dag fékk ég svo loksins að vita að allt virðist í fínu lagi. Halelúja fyrir því.

Veðmálabrask

William er farinn að koma reglulega við hjá veðmangara til að veðja á fótboltaleiki. Hann segist hafa gert mikið af þessu þegar hann var unglingur, og hafi þá alltaf getað unnið sér inn fyrir nammi og bíóferðum. Hann tók sér svo hálfrar aldar frí frá veðmálum, en nú er þetta aðal áhugamálið - eins og stendur. Það er sóttur seðill, og svo taka við geysilega flóknir útrekningar og formúlugerð. Hann er nefnilega að vinna að hinu alfullkomna kerfi, sem á að virka þannig að hann tapi aldrei. Svo er farið og lagt undir, og síðan er fylgst með fótboltaúrslitum af athygli. Á mánudögum fer hann svo og sækir ágóðann. Hingað til hefur afraksturinn numið einum þremur pundum, enda er William maður gætinn í fjármálum og leggur ekki mikið undir í hvert sinn. En það má hann eiga að enn hefur hann engu tapað.

Mince and Tatties

Uppáhaldsréttur húsbóndans á heimilinu er “mince and tatties” – eða nautahakk og soðnar kartöflur. Ég elda þetta á einfaldan hátt, steiki hakkið og laukinn, set slatta af gulrótum útí, OXO tening, skvettu af Worchester sósu, og þykki svo aðeins með Bisto, ómissandi sósugerðarefni. Þetta þykir honum ljúffengur réttur, svo ég hef hann oft á borðum, því nýungar í matargerð eru ekki vinsælar. Móðir hans sáluga útbjó þennan rétt svolítið öðruvísi; mér er sagt að hún hafi ekki steikt hakkið, heldur soðið það vel og lengi daginn áður en það var á borðum, og látið standa yfir nótt. Líklega til að geta veitt mestu fituna ofanaf.
Vinkona mín ein, sem er skosk í húð og hár, eldar svo til allan mat vikunnar á laugardögum. Hún býr til stóran pott af grænmetissúpu, sem endist í marga daga. Svo steikir hún risaskammt af hakki, og geymir í ísskápnum. Það er notað í spaghetti á mánudögum, sem mince og tatties á miðvikudögum og í pastarétt með tómatsósu á fimmtudögum. Á þriðjudögum gefur hún familíunni tilbúna örbylgjurétti, á föstudögum er eiginmaðurinn sendur eftir fish and chips og á sunnudögum steikir hún kjúkling í ofni. Alltaf sami matseðillinn. Þeir vilja þetta, segir hún.

Gaman hjá Ellu

Hjá tækjaglaðri kerlingu jafnast ekkert á við nýja græju. Ég fékk tölvuna heimsenda í gær og hef haft nóg að gera við að setja allt upp og flytja gögn af þeirri gömlu. Netsamband er nú komið á, svo ég get haldið áfram að blogga.

Påskemorgen slukker sorgen

Hver var það sem alltaf hafði þetta yfir á páskadagsmorgun? Var það mamma, eða pabbi? Hvaðan sem ég hef þetta, þá kemur þessi setning alltaf upp í hugann á páskadag. Eftir smá rannsókn er ég búin að komast að því að þetta er upphaf á dönskum eða norskum páskasálmi.
Myndin er tekin í morgunbirtu á páskadag.

Ný tölva pöntuð í dag

Ég var að panta nýja tölvu frá Dell. Þetta verður fjórða tölvan sem ég kaupi um ævina. Fyrst var það gamli Victor, 1992, svart hvít með frumútgáfu af Windows. Næst var það Tulip, 1994, með Windows 95. Hún fylgdi mér hingað. Næst var svo Dell Dimension, keypt 1999. William erfði hana þegar ég fékk fartölvuna, árið 2001. Nýja tölvan er líka Dimension, lítil og sæt. Nú bíð ég spennt eftir sendingunni.

Páskaliljur

Það er geysi mikið tré á lóðinni okkar, líklega aldargamalt. Á sumrin er skuggsælt undir trénu svo ekkert vex, en áður en tréð laufgast á vorin njóta páskaliljurnar mínar sín vel. Myndirnar voru teknar í morgun.

Frumskógur

Við keyptum nokkrar agnarlitlar pottaplöntur árið 2000, þegar garðstofan okkar var byggð. Þær vaxa og vaxa, ég umpotta í sí stærri potta, og nú er farið að þrengjast illilega um okkur.

Sjónvarpsgláp

Við horfum alltof mikið á sjónvarp. Einhvernveginn hefur skapast sú venja hér á heimilinu að borða kvöldmat kl. 6, og flytja sig svo inn í stofu með kaffibollann og eyða því sem eftir lifir kvölds fyrir framan sjónvarpið. Við horfum helst á fréttaþætti, documentaries og spurningaþætti, en stundum annað efni, eins og Desparate Housewives og The Apprentice. En mörg eru kvöldin sem þetta fer allt framhjá okkur, því við sitjum hvort í sínum stól og steinsofum.

Fluglaflensa

Fuglaflensan er komin til Skotlands. Agalegt. Ætli maður verði ekki að hætta að fóðra fugla í garðinum, og trúlega verður kjúklingur ekki á matseðlinum í bráð. Og hvað með egg? Líklega er best að bíða og sjá hvað heilbrigðisyfirvöldin ráðleggja fólki að gera.

Vetur, sumar, vor og haust

Þann 15 hvers mánaðar stilli ég mér upp á sama punktinn og tek mynd af garðinum. Klikkið á myndina til að sjá síðastliðið garðár. Endilega hafið kveikt á hátalaranum!

Af fuglum

Ef mögulegt er að vera meiri fuglavinur en ég er, þá hefur William vinninginn. Hann kaupir fóður í sekkjum og blandar vísindalega, og þegar hann birtist með fóðurskálina flykkist fiðurféð að úr öllum áttum. Heima voru það starrar, snjótittlingar og þrestir sem ég fóðraði, en hér eru aðrir fuglar. Svartþrestir, bókfinkur, gulltittlingar, blátittlingar, glóbrystingar og barrspætur. Sömuleiðis krákur, hringdúfur og síðast en ekki síst, venjulegar drulludúfur. Þær fara í taugarnar á mér, en William elskar alla fugla jafnt.

Hringlað með klukkuna

Hér er klukkunni flýtt á vorin og seinkað á haustin. Ég sé ekki að þetta hringl þjóni neinum praktískum tilgangi, þetta er víst eitthvað sem alltaf hefur verið gert síðan á stríðsráunum, þegar spara þurfti eldsneyti fyrir ljós. Á morgun verður húsbóndinn á heimilinu upptekinn við að breyta öllum klukkum, sem eru ekki fáar ef kyndingin, þjófavarnakerfið og allar ljósaperurnar sem eru á “timer” eru teknar með í reikninginn. Nokkrar klukkur og ýmis tæki og tól eru svo tæknileg að þau hafa beint samband við gerfihnött og sjá um sig sjálf, og þýska klukkan sem við keyptum í Aldi flýtir sér ekki fyrr en eftir viku. Maður hefði nú haldið að Evrópubandalagið gæti komið sér saman um að breyta klukkunni á sama tíma!

Gamla húsið

Þetta er Craigends House, byggt 1857, í stað enn eldra stórhýsis sem verið hafði á sama stað síðan á 15 öld. Landareignin var í eigu Cunningham ættarinnar, en sautjándi og síðasti lávarðurinn af þeirri ætt lést án erfingja árið 1917. Byggingin féll í niðurníðslu, og var rústir einar þegar hún var rifin kringum 1970. Landið var selt byggingafyrirtækjum til að greiða erfðaskatta, og við búum nú í útjaðri þess sem áður var veglegur skrúðgarður umhverfis gamla húsið.
Lord Alexander Cunningham, sem tók við titlinum árið 1765, átti arðbærar plantekrur á Jamaica, og hann lét gróðursetja ýmiskonar tré af erlendum uppruna í garðinum. Mörg þessara trjáa standa enn, risa há og tíguleg, hér bak við húsið okkar. Ýmsar óvenjulegar plöntur er enn að finna hér í kring, ég hef td rekist á berjarunna með gulum hindberjum, ilmurinn frá geysistórum rósarunna liggur í loftinu á kyrrum sumarkvöldum, og afleggjari af klifurplöntu (honeysuckle) sem ég fann dafnar vel í garðinum hjá mér.

Vorboðar

Þó enn séu næturfrost er samt aðeins farið að bóla á vorinu í garðinum. Krókusarnir eru sprungnir út og fuglar sjást fljúga um með strá og annað hreiðurgerðarefni í gogginum. Í dag er gluggaveður hér, sólskin en kalt.

Hér eigum við heima

Þetta er loftmynd af hverfinu okkar (frá Google Earth). Örin bendir á húsið okkar. Þetta er sumarmynd því trén eru öll laufguð. Á myndinni má sjá ána og graslendið handan við ána, sem við Tess göngum í kringum á hverjum morgni. Til að komast yfir ána göngum við upp með henni, gengum skóglendið og yfir litla brú, sem ekki sést á myndinni, en er efst í vinstra horninu. Það er önnur góð gönguleið lengra upp með ánni, gegnum gamalt skóglendi sem er geysi fallegt á vorin. Áður en trén laufgast er allt þakið í bláum og hvítum blómum.

Avon

Vinkona mín er “Avon lady.” Þegar ég kynntist henni bjó hún í stærsta og flottasta húsinu hér um slóðir, en eiginmaðurinn er braskari, þau misstu húsið og hann fór á bætur. Nú býr fjölskyldan í gömlu og ljótu húsi, hann reynir sífellt að starta nýjum bisness, en málin ganga aldrei alveg upp hjá honum. Hún fór að selja Avon. Við hinar kellurnar í hundagönguhópnum vorkennum henni og erum því aðal viðskiptavinirnir. Ég er búin að fylla baðherbergið af Avon snyrtivörum. Það eru baðolíur, sturtukrem, body lotion, body spray, sjampó, hárnæring, allskonar hárblásturs krem og spray, það eru augnskuggar og varalitir, handáburðir og mascara, og eitthvað sem heitir body toning and firming lotion, og á að lagfæra nokkuð sem hérlendis kallast “bingo wings” – húðpokar á upphandleggjum eldri kvenna, sérstaklega þeirra sem nýbúnar eru að hora sig um 25 kíló. Morgulritúalið, sem áður fyrr var bara sturta og búið, tekur nú langan tíma. Það verður að nota öll þessi krem sem búið er að fjárfesta í, þó lítið bóli á árangrinum.